Sorgu

Gözlerini kapat.

Ve kendini derinliğine bırak Mavi’nin.

Neden yaşıyorsun bu hayatı?
Olmak istediğin yer mi burası?
Olmak istediğin kişiye mi ait bedenin?
Bu bedene mi ait benliğin?
Bu benliğe mi ait düşüncelerin?

Birkaç dakikalığına her şeyi bırak ve düşün.
Kalbinde kim varsa, aklında ne varsa her şeyi bırak. Birkaç kıvılcım parlayacaktır sen onları çıkarmaya çalışırken zihninden, istemeyeceklerdir seni bırakmayı, ama bırakma zamanıdır şimdi.
Her şey sana yük olmaya başladığında omzundaki ağırlığı hafifletmek zorundasın unutma.

Ya da…

Bir yoldaş bulmalısın kendine, yükünü paylaşacak.
Nedir bu anlattıklarım? Hayatın ta kendisi işte…
Yaşamak için fedakârlık etmek zorundasın; ya yükünden, ya da yalnızlığından.
İnsan neden yalnız kalmak istesin ki değil mi? Yoldaşınla yüklerini paylaşmak varken… Hem de yol boyunca konuşursunuz işte sıkılmazsın hiç.

Ama sen hep bencilsin.
Hep konuşmayı, hep yükünü taşıtmayı düşünürsün. Onun düşünceleri ve hisleri seni hiç ilgilendirmez. Sen onun yükünü omuzlanmak istemezsin. Bu yüzden sen yalnızlığı seçmesen de yalnızlık seni seçmiştir çoktan.

Sen her şeyi omzuna atanlardansın.
Kalbine atmaya korkarsın. Kim korkmaz ki?
Kalp sen demektir çünkü lügatinde. Mahremine almak istemezsin hiç kimseyi.


(Arşivden)